خسته‌ام. چقدر تحمل، چقدر عذاب، چقدر زاری و التماس به درگاه خداوند؟؟؟؟؟؟؟؟ چقدر منتظر جوابی و نیم نگاهی از جانب خدا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ خدایا من چی از دخترای دیگه کم دارم که اینطور با من رفتار می‌کنی؟ زندگیم شده همش ناراحتی و بدبختی، خودم مریض، مادرم مریض،‌ برادرم مریض،‌ پدرم مریض آخه چرا؟ مگه ازت چی خواستیم جز سلامتی؟ اگه فقط مریضی خودم بود چیزی نبود تحمل می‌کردم ولی دیگه تحمل ندارم هر روز که می‌رم خونه قیافه مریض و رنجور اعضای خونوادمو ببینم؟ اعصابم کم بهم ریختس توی محیط کار هم بعضی‌ها سوهان روح می‌شن و با اعصاب و روان آدم بازی می‌کنن!!!!!!!!!!!!! مرگ از این زندگی خیلی بهتره. دارم دیوونه می‌شم. دکتر گفته نباید عصبی بشم و باید آرامش داشته باشم. آخه چه جوری؟ کاش مردن هم مثل کنکور ثبت‌نامی بود. انوقت خیلی خوب می‌شد خیلی راحت می‌رفتم ثبت‌نام می‌کردم و از این زندگی پر از درد و رنج راحت می‌شدم. دیگه صبر و تحمل ندارم. حوصله‌ هیچ کسی رو هم ندارم. دوست دارم برم یه جایی که هیچ کس نباشه. تنهای تنهای تنها،‌ خودم باشم و خدای خودم. یه جایی مثل یه کلبه وسط یه جنگل دور افتاده که هیچ صدایی نباشه بجز صدای پرندگان.

سمت راست مغز نادان است!!! میدانید چرا؟ 

در حالی که بر روی صندلی نشسته اید پای راست خود را از زمین بالا ببرید و در جهت عقربه‌های ساعت بصورت دایره ای بچرخانید و همزمان با این عمل با انگشت راست خود عدد شش انگیسی را در هوا بنویسید .

بدون اینکه متوجه بشوید پای شما جهت حرکت خود را تغییر میدهد. امتحان کنید……

بخشش، بخشیدن، گذشت. اینها واژه‌هایی است که برای من بی‌معناست و هر چه سعی می‌کنم نمی‌توانم معنای آن را بفهمم و لمس کنم. نرگس می‌گه: "دیگران رو ببخش تا آروم بشی، تو که اینقدر مهربونی حتماً می‌تونی ببخشی و گذشت داشته باشی." ولی اصلاً و ابداً نمی‌تونم ببخشم چون توی زندگیم همه چیز یاد گرفته‌ام الا گذشت و بخشش رو. نه پدر و مادرم و نه معلمان و اساتیدم چیزی در مورد بخشش و گذشت به من نیاموختند برای همین احساس می‌کنم الان هم دیگه نمی‌تونم یاد بگیرم و مدام به خدا می‌گم:«خدایا خودت جوابشون رو بده،‌ من نمی‌تونم ببخشم و گذشت داشته باشم. از من هم نخواه که ببخشم.» توی زندگیم جز «آه»‌ کلمه دیگه‌ای یاد نگرفتم و احساس می‌کنم بهترین کلمه‌ای است که به من آرامش می‌ده.